942's last words

----

parham942 — Sat, 25 Apr 2009 18:04:18 GMT

parham942 — Mon, 13 Apr 2009 02:44:18 GMT

خیلی وقت بود که اینجوری اشک نریخته بودم

دلم برای خودم میسوزه

نمیدونم امروز چه جوری صبح میشه و میگذره

دیگه بار آخره

parham942 — Sat, 11 Apr 2009 21:16:19 GMT

سرانجام من هم رفتنی شدم.

parham942 — Sat, 04 Apr 2009 18:56:31 GMT

این آدما همشون حال بهم زن هستن

همشون تهوع آور

حتی یک آدم سالم پیدا نمیشه

همه سادیسم دارن

شاید هم آرامش به من نیومده

حالم از خودم بهم میخوره که خودمو محتاج دیگران میکنم

ازین به بعد خودمم

خودم و خودم

parham942 — Sun, 22 Mar 2009 00:21:18 GMT

در سال جدید به نکته ای پی بردم

اینکه وقته مردنم است

آخر میدانید

یک دفعه مردن بهتر از مرگ تدریجی است

parham942 — Sun, 22 Mar 2009 00:14:47 GMT

خیلی چیزهاست که آدم گاهی نمیداند

مثلا نمیداند امروز چند شنبه است

مثلا یادش نمیاید چه ماهیست

مثلا نمیداند وبلاگش چند ساله شده

مثلا نمیداند خودش چند ساله شده

مثلا نمیداند چه به روزش می آید

مثلا نمیداند این اراجیفی را برای چه مینویسد

و خیلی چیزهای کوچک و بی اهمیت دیگر

فقط شاید میداند اوضاع تخمی است.

parham942 — Sun, 22 Mar 2009 00:08:32 GMT

حرفهای تل همیشه دل آدم رو میسوزونه

بعضیاش حقیقته و بعضیاش نیست

اما حرفای تلخ میسوزونه

مثل چیزایی که آدم مغزش و دلش نمیوتنه تحمل کنه

مثل زمانیکه به مردن عزیزترین کست تو زندگی نمیتونی فکر کنی و دیوونه میشی

الان من اونجوریم

parham942 — Sat, 14 Mar 2009 08:50:18 GMT

مردم چنان به آدم نگاه میکنند و با تعجب سوال میپرسند که یقین پیدا میکنم که ریده ام.

parham942 — Fri, 13 Mar 2009 22:19:58 GMT

کاش در دهکده عشق فراوانی بود
توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم
مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب
روی شفاف تزین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم می کرد
قرض می داد به ما هرچه پریشانی بود

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم
رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهامست
کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چه قدر شعر نوشتیم برای باران
غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها
دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

کاش دل ها پر افسانه ی نیما می شد
و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه دخترکان اینجا
نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود

کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر
غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

کاش دنیای دل ما شبی از این شبها
غرق هر چیز که می خواهی و می دانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم
راز این شعر همین مصرع پایانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم

parham942 — Thu, 12 Mar 2009 21:44:56 GMT

کارهایم همه بی هویت هستند

دیگر دست به چیزی نمیزنم تا کمی فکر کنم

به خودم

به همه چی

شاید بتوانم تغییری ایجاد کنم

شاید بتوانم با خط خودم بنویسم